कबिता : तिमीलाई खोज्दा खोज्दै

ललितपुर - आन्ना ढुंगेल नीता

म बाटो हेरिरहेँ
तिमी कहिले आउँछौं ?
तिम्रो द्रुत आगमनको
कल्पनामा चुर्लम्म डुबेर
क्षितिज पारि नियालिरहँदा पनि
तिमीलाई एक पटक
बाडुल्कीसम्म लागेन ?

विहानी सूर्यको किरणसँगै
तिमीमा समर्पित मेरा आँखाहरू
गोधुली साँझसम्म एक टकले हेरिरहेँ
तिम्रै आगमनको प्रतिक्षामा
पारिलो घामको रापले समेत
कति पनि न्यानोपनको अनुभूति भएन
खोइ तिमीले बुझेको ?

सपनीमै भए पनि
तिम्रो मधुर आवाजमा
अफैभित्र हराउन चाहन्थे
पलभर भए पनि मुस्कुराउन चाहन्थे
तर अभावको छटपटीले
आँखामा आँसु मात्र टल्पलाइरे
अझै कति तड्पाउँछौँ, ए ! निष्ठुरी ?

तिमीलाई खोज्दा खोज्दै
कतै म हराएँ भने
त्यसपछि कल्पनासम्म गर्न सक्दिनँ
अभावको पीडा
अनि सम्झनाको छटपटीले
पोलेको यो मनले
कतै विद्रोह त जन्माउने होइन ?