कविता: त्यो छाता

ललितपुर - रुपा रिसाल

सभ्यता सुयोग्य राष्ट्रको शोभनीय 

पहेँलो गेरु कृष्णजीका वस्त्र झैँ

शान्त सुरम्य, शीतल सन्देश बोक्दै 

घामपानी हुरी ढाकेर छतओत लाग्ने 

दनदनी अग्नि, आँधीले गलित धर्ती

सम्पदा, संस्कार र संस्कृति जोगाउने

दैवी शक्तिले प्रभातकालीन आकाशझैँ 

अलौकिक अजर अमर त्यो छाता ।

गहिराइभित्र डुबुल्की मार्न खप्पिस

श्रद्धेय महापुरुषको नामसँग जोडिएको

रूपान्तरित सन्त नेताका भूमिकामा

सुनौलो अक्षरले इतिहासका पानामा

विशिष्ट चारित्रिक निर्माण र पहिचान 

उतार्न सफल बिलकुल एक्लो ध्रुव तारा

उदाउँदा सूर्यलाई पनि ईर्ष्या लाग्दो हो 

उषा काल पर्खिरहे धैर्यवान् योगी बनी

दरबार त्याग गर्दा बोकेको त्यो छाता ।

उच्छृङ्खल नाटक जीवनशैलीका तमासा

झुटा आश्वासनका साथ थिएटरमा मञ्चन

देखावटी रङ्ग रङ्गिला बाटैको रमितेसँग

निस्पट्ट अँध्यारोमा लहडिने बथानले बुझुन्

शक्ति, सत्तामा धमिल्याउने धोकेबाजसँग

सदा रुष्ट छ त्यो दुर्लभ व्यक्तिको छाता

आफ्नै स्वार्थ सिद्धका लागि होमिने

ऐरे, गैरे, खैरेको बदल्ने छेपारे रुपी रङ्गमा

भ्रातृत्वको प्रतीक बनेर पापहरू छोपिदिन्छ

उदार उदाहरणीय बन्दै छ किशुनजीको छाता ।